English versionNa Cmentarzu Wojskowym na Powązkach w Warszawie zakończył się remont nagrobka weterana ppłk. Bronisława Pileskiego oficera 7, 11 i 18 pułku artylerii lekkiej, uczestnika wojny polsko- bolszewickiej, obrońcy ojczyzny w 1939 r., odznaczonego krzyżem virtuti militari, krzyżem walecznych, złotym krzyżem zasługi.
Renowacja została sfinansowana przez Oddziałowe Biuro Upamiętniania Walk i Męczeństwa IPN w Warszawie
Bolesław Marian Pileski, s. Bolesława i Julii, ur. 5 grudnia 1885 r. w Kazimierzy Wielkiej
Po ukończeniu krakowskiej Wyższej Szkoły Realnej, w 1905 r. rozpoczął studia na Politechnice Lwowskiej. W październiku 1909 r. został powołany do odbycia rocznej służby wojskowej w armii austriackiej, a po jej ukończeniu kontynuował przerwane studia. Pod koniec 1913 r. rozpoczął pracę w Departamencie Architektury Namiestnictwa Galicji we Lwowie, gdzie odpowiadał m.in. za budowę gimnazjum w Brzeżanach i fabryk w Winnikach k. Lwowa. W sierpniu 1914 r. ponownie powołany został do służby wojskowej, z przydziałem do 1 Pułku Haubic Polowych wchodzącego w skład 12 Dywizji Piechoty. W jej szeregach wziął udział w walkach na froncie włoskim, gdzie został ranny i trafił do szpitala. Skierowany do służby w oddziałach zapasowych stacjonujących w okolicach Ołomuńca na Morawach, trafił do wojsk dowodzonych przez ppłk. Kazimierza Dzierżanowskiego, z którymi w pierwszych dniach listopada 1918 r. dotarł do Warszawy. Przystąpił tu niezwłocznie do organizowania 1 Pułku Artylerii Polowej, który pod koniec 1918 r. został przemianowany na 6 Pułk Artylerii Polowej.
W pierwszych dniach stycznia 1919 r., jako dowódca 1 baterii wyjechał na front ukraiński, gdzie pod dowództwem gen. Jana Romera brał udział w bitwach pod Kulikowem, w okolicach Sambora i innych. W kwietniu tego samego roku, dowodzona przez niego bateria została wycofana z frontu ukraińskiego i przecucona do Częstochowy, gdzie, jako część 7 Pułku Artylerii Polowej, weszła w skład nowoutworzonej 7 Dywizji Piechoty. W styczniu 1920 r. wyruszył wraz z pułkiem na front wojny polsko- bolszewickiej, gdzie szczególnie zasłużył się w dniach 11-13 września 1920 r. w czasie tzw. „zagonu na Kowel”, który był częścią bitwy wołyńsko- podolskiej. Był to pierwszy w historii oręża polskiego zagon pancerno- motorowy, a chlubna walka dowodzonych przez Bolesława Pileskiego 2 i 3 baterii przyczyniła się do zdobycia Kowla oraz dużych zapasów sprzętu i broni zgromadzonych w mieście. Za ten czyn Bolesław Pileski oraz ośmiu jego podkomendnych zostali uhonorowani Orderem Virtuti Militari.
Po zakończeniu działań wojennych powrócił wraz z oddziałem do garnizonu w Częstochowie oraz objął stanowisko zastępcy dowódcy 7 Pułku Artylerii Polowej. Pod koniec 1924 r., na własną prośbę przeniesiony został na równorzędne stanowisko w 11 Pułku Artylerii Polowej w Stanisławowie, a w marcu 1928 r. objął dowództwo stacjonującego w Ostrowi Mazowieckiej 18 Pułku Artylerii Polowej (późn. 18 Pułk Artylerii Lekkiej). Stanowisko to pełnił do połowy 1935 r., a z jego końcem przeszedł w stan spoczynku w stopniu pułkownika. W 1939 r. wziął udział w obronie Ojczyzny, a następnie, wzięty do niewoli trafił do oflagów VI B Dössel i VI E Dorsten. Po wojnie powrócił do Polski.
Zmarł w Warszawie 7 maja 1964 r.
Odznaczenia
Order Virtuti Militari,
Złoty Krzyż Zasługi,
Krzyż Walecznych,
Medal Pamiątkowy za Wojnę 1918-1921,
Medal Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości