English versionNa Cmentarzu Bródnowskim w Warszawie zakończyły się prace konserwatorsko-renowacyjne przy nagrobku płk. Bronisława Banasika (kw. 43B, rz. 6, gr.).
Inicjatywa została sfinansowana przez Oddziałowe Biuro Upamiętniania Walk i Męczeństwa IPN w Warszawie.
Bronisław Banasik, s. Mikołaja i Agnieszki, ur. 2 sierpnia 1894 r. w Będzinie
W 1915 r. ukończył ewakuowaną z Warszawy do Moskwy Szkołę Handlową A. Jeżewskiego, a następnie wyjechał do Petersburga, gdzie wstąpił do seminarium, lecz pozbawiony źródła dochodu, podjął pracę w charakterze handlowca. Pod koniec 1915 r. wcielony został do armii rosyjskiej i po ukończeniu Aleksiejewskiej Szkoły Wojskowej w Moskwie, w maju 1916 r. wcielony został do 138 pułku piechoty, a pod koniec roku w składzie 508 pułku piechoty trafił na front kaukaski, gdzie przebywał do czasu wybuchu rewolucji październikowej. W maju 1918 r. wstąpił do 5 Dywizji Strzelców Polskich, gdzie walczył po stronie „białych” przeciwko bolszewikom. Pod koniec 1919 r. dostał się do niewoli, w której przebywał do przełomu 1921/1922 r. Po powrocie do Polski, w maju 1922 r. zweryfikowany w stopniu porucznika rozpoczął służbę w 70 pp w Pleszewie, w którym objął stanowisko dowódcy kompanii. Od lutego 1929 r. do lutego 1932 r. był oficerem Przysposobienia Wojskowego na powiat śremski. Od marca 1933 r. służył w Pułku Radiotelegraficznym. W 1938 r. awansowany został na stopień kapitana. We wrześniu 1939 r. w szeregach macierzystej jednostki wziął udział w obronie Ojczyzny, a po rozbiciu oddziału pod Janowem Lubelskim udało mu się przedostać do Warszawy, gdzie pod ps. Stefan” podjął działalność konspiracyjną w Narodowej Organizacji Wojskowej. W NOW pełnił funkcję szefa wydziału uzbrojenia, a następnie zastępcy szefa wydziału organizacyjnego. Po rozłamie w SN i NOW na tle scalenia z AK, objął stanowisko szefa wydziału organizacyjnego KG NOW-AK. W Powstaniu Warszawskim wziął udział jako komendant sztabu komendy obwodu AK Mokotów i kwatermistrz pułku „Baszta”. Po upadku powstania trafił do stalagu X- B Sandbostel i oflagu Murnau. Do Polski powrócił we wrześniu 1945 r. i po krótkim okresie włączył się w działalność Narodowego Zjednoczenia Wojskowego, której to organizacji w lutym 1946 r. został komendantem głównym. W styczniu 1948 r. został aresztowany przez UB, a po brutalnym śledztwie został w listopadzie tego samego roku skazany wyrokiem WSR w Warszawie na karę śmierci, którą złagodzono na karę dożywocia, a następnie na 15 lat więzienia. Po zwolnienia z więzienia w czerwcu 1956 r. osiadł w Przemkowie na Dolnym Śląsku, gdzie pracował m.in. jako kierownik kina. Po opuszczeniu więzienia przez wiele lat był inwigilowany przez SB. Po wielokrotnych prośbach kierowanych do Rady Państwa, w 1972 r. uzyskał zgodę na powrót do Warszawy. Zmarł 19 marca 1979 r.
Odznaczenia
Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski (pośmiertnie),
Srebrny Krzyż Zasługi,
Medal Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości,
Medal Pamiątkowy za Wojnę 1918-1921,