Dziesiąta edycja cyklu wykładów „Z kamerą po PRL-u” kontynuuje próbę przybliżenia wybitnych polskich reżyserów filmowych i ich osiągnięć artystycznych, na tle ówczesnej rzeczywistości politycznej, społecznej i kulturowej. Spróbujemy opowiedzieć o bardzo różnych zjawiskach charakterystycznych dla powojennego kina polskiego; zarówno tych, które wprost wynikały z polityki kulturalnej tamtego okresu, jak i tych niezależnych artystycznie. Oprócz arcydzieł polskiego kina, pokazane zostaną także fragmenty filmów o jednoznacznie propagandowym zabarwieniu. Seminarium adresowane jest do nauczycieli historii, języka polskiego, wiedzy o społeczeństwie, studentów kierunków humanistycznych oraz uczniów szkół ponadgimnazjalnych, z możliwością wykorzystania podczas egzaminu maturalnego z języka polskiego w nowej formule, sprawdzającej umiejętność analizy i interpretacji różnorodnych tekstów kultury, np. filmu. Proponujemy sześć spotkań w cyklu miesięcznym odbywających się od października 2015 r. do marca 2016 r.
Udział w seminarium – jako formie doskonalenia zawodowego – zostanie potwierdzony pisemne.
Najbliższe spotkanie „Kino według Roberta Glińskiego” odbędzie się 22 lutego br. (poniedziałek) o godzinie 17.00.
Dla Roberta Glińskiego najważniejszy jest sposób istnienia bohatera w określonych warunkach. Dotyczy to zarówno przeszłości, jak i współczesności. W tym pierwszym przypadku reżyser ukazuje, jak historia wpływa na los jednostki. W centrum jego zainteresowania znajduje się prywatność, a nie wielka polityka czy los narodu jako zbiorowości, choć wyraźnie podkreśla, że to one tę prywatność zmieniają i niszczą. Nie inaczej dzieje się w zrealizowanych ostatnio Kamieniach na szaniec, które wywołały sporo emocji. Historia i pamięć o przeszłości stanowią punkt wyjścia filmu, ale ważniejsza wydaje się refleksja nad wojną i śmiercią, konfrontująca dzisiejsze rozumienie wartości oraz ich historyczne postrzeganie. W filmach rozgrywających się współcześnie Gliński chętnie sięga po motyw samotności, niezrozumienia i – podobnie jak w kinie historycznym – funkcjonowania jednostki w określonych warunkach zewnętrznych. Często opowiada o dzieciach i młodzieży, zwracając uwagę na specyfikę ich psychiki, wrażliwość i hierarchię wartości, ale też pokazując ich miejsce w świecie dorosłych. Traktuje dziecko jako medium, dzięki któremu na ten świat może spojrzeć z innej perspektywy. Warto podkreślić, że jednym ze źródeł sukcesów reżysera jest doskonała współpraca z młodymi aktorami.
Pokazane zostaną fragmenty następujących filmów: Niedzielne igraszki (1983), Łabędzi śpiew (1988), Wszystko co najważniejsze... (1992), Kochaj i rób co chcesz (1997), Cześć Tereska (2001), Długi weekend (2004), Wróżby kumaka (2005), Świnki (2009), Kamienie na szaniec (2014).
Wykład:
prof. dr hab. Piotr Zwierzchowski, historyk filmu (Uniwersytet Kazimierza Wielkiego w Bydgoszczy), autor m.in.: Zapomniani bohaterowie. O bohaterach filmowych polskiego socrealizmu, Warszawa 2000; Pęknięty monolit. Konteksty polskiego kina socrealistycznego, Bydgoszcz 2005; Piękny sen pedagoga. Literackie i filmowe portrety świata edukacji, Kraków 2005; Spektakl i ideologia. Szkice o filmowych wyobrażeniach śmierci heroicznej, Kraków 2006; Kino polskie po roku 1989, Bydgoszcz 2007; oraz najnowszej publikacji Kino nowej pamięci. Obraz II wojny światowej w kinie polskim lat 60, Bydgoszcz 2013.
Miejsce spotkań:
Przystanek Historia Centrum Edukacyjne IPN, Warszawa, ul. Marszałkowska 21/25 (obok Trasy Łazienkowskiej).
Koordynator projektu:
Sławomir Stępień, tel. (22) 860-70-50, slawomir.stepien@ipn.gov.pl
Kolejne tematy:
Juliusz Machulski – 21 marca 2016
Wstęp wolny