Bohatera uczciliśmy m.in. w miejscu jego kaźni – dawnym więzieniu mokotowskim, gdzie obecnie funkcjonuje Muzeum Żołnierzy Wyklętych i Więźniów Politycznych PRL. W hołdzie rotmistrzowi odbył się Apel Pamięci oraz ceremonia złożenia wieńców pod upamiętniającą go tablicą. Uroczystości poprzedziła Msza św. w intencji zamordowanego 77 lat temu bohatera. W obchodach wziął udział zastępca prezesa Instytutu Pamięci Narodowej dr hab. Krzysztof Szwagrzyk.
Przedstawiciele Oddziału IPN w Warszawie uczcili pamięć rtm. Witolda Pileckiego także w innych miejscach stolicy. Dyrektor oddziału, dr Tomasz Łabuszewski, zapalił znicze przy pomniku rotmistrza przy al. Wojska Polskiego oraz pod tablicą w kościele św. Stanisława Kostki na Żoliborzu. Arkadiusz Serwa z Izby Pamięci Strzelecka 8 złożył hołd pod tablicą przy ul. Sierakowskiego na Pradze-Północ. Przedstawiciel Oddziałowego Biura Badań Historycznych IPN w Warszawie, dr Michał Zarychta zapalił znicz pod tablicą przy placu Starynkiewicza 7/9. Światełko pamięci zapłonęło również przy głazie z tablicą poświęconą rotmistrzowi przy ul. Mehoffera 36 – złożyła je Edyta Gula, naczelnik Oddziałowego Biura Edukacji Narodowej IPN w Warszawie.
***
25 maja 1948 r. o godz. 21.30 komuniści zabili jednego z najdzielniejszych obrońców Niepodległej. Żołnierza Armii Krajowej, organizatora ruchu oporu w niemieckim obozie koncentracyjnym KL Auschwitz, uczestnika powstania warszawskiego.
Służbę Polsce rozpoczął w czasie wojny z bolszewikami w 1920 r. Walczył podczas kampanii wrześniowej 1939 r., a następnie w strukturach Polskiego Państwa Podziemnego. W 1940 r., wykonując misję zleconą przez dowództwo ZWZ, dobrowolnie poddał się aresztowaniu i wywózce do niemieckiego obozu koncentracyjnego KL Auschwitz, by zdobyć informacje o zbrodniach Niemców i zorganizować konspirację niepodległościową. Na skutek zagrożenia dekonspiracją podjął decyzję o ucieczce, którą udało mu się szczęśliwie przeprowadzić.
W 1944 r. walczył w powstaniu warszawskim, w zgrupowaniu Chrobry II. Od 1945 r. służył w 2. Korpusie Polskim we Włoszech, skąd – decyzją gen. Władysława Andersa – wrócił do Polski, by odtworzyć rozbite po działaniach wojennych struktury wywiadowcze, działające dla Rządu RP na Uchodźstwie. Został aresztowany w maju 1947 r., osadzony w areszcie śledczym przy ul. Rakowieckiej w Warszawie i poddany okrutnemu śledztwu. Mimo tortur do końca zachował żołnierską postawę. Pozostał wierny dewizie: Bóg, Honor, Ojczyzna.
Pokazowy proces przed komunistycznym sądem trwał dwa tygodnie. Rtm. Pilecki i jego podwładni zostali skazani za „szpiegostwo”. Orzeczono trzy kary śmierci i kilka długoletniego więzienia. Ostatecznie Tadeuszowi Płużańskiemu i Marii Szelągowskiej kary śmierci zamieniono na dożywotnie więzienie. Rtm. Pilecki został zamordowany strzałem w potylicę, wieczorem 25 maja 1948 r. Ciało złożono w nieoznaczonym miejscu na warszawskich Powązkach.
Przed II wojną światową Witold Pilecki gospodarował w rodzinnym majątku w Sukurczach. Organizował pomoc społeczną, kółka rolnicze i kursy przysposobienia wojskowego. Założył rodzinę. Rozwijał zdolności artystyczne: rysował, malował, pisał wiersze…
Do 1989 r. wszelkie informacje o dokonaniach i losie Witolda Pileckiego podlegały w PRL ścisłej cenzurze. W lipcu 2006 r. prezydent Lech Kaczyński, w uznaniu zasług Witolda Pileckiego i jego oddania sprawom ojczyzny, odznaczył go pośmiertnie Orderem Orła Białego. W 2013 r. został pośmiertnie awansowany na pułkownika.