English version
14 września 2025 r. w Warszawie odbyła się uroczystość odsłonięcia tablicy upamiętniającej płk. Bronisława Banasika ps. „Zrąb”, „Stefan” – uczestnika wojny polsko-bolszewickiej, obrońcę Ojczyzny w 1939 r., Powstańca Warszawskiego oraz Komendanta Głównego Narodowego Zjednoczenia Wojskowego.
Obchody rozpoczęła msza święta w kościele pw. św. Zygmunta przy pl. Konfederacji 55, której przewodniczył ks. prałat Krzysztof Kosk. W liturgii uczestniczyli przedstawiciele Instytutu Pamięci Narodowej, władz samorządowych, rodzina płk. Banasika oraz mieszkańcy Warszawy.
Po zakończeniu Eucharystii zgromadzeni przeszli w miejsce, gdzie umieszczona została tablica pamiątkowa. W części oficjalnej głos zabrał dr Tomasz Łabuszewski, dyrektor Oddziału IPN w Warszawie, który przypomniał drogę życiową i działalność płk. Banasika. W imieniu rodziny wystąpił również jej przedstawiciel, dziękując za zachowanie pamięci o bliskim.
Tablicę poświęcił ks. prałat Krzysztof Kosk. Następnie dokonano jej uroczystego odsłonięcia – aktu tego dokonali członkowie rodziny płk. Banasika, dyrektor Oddziału IPN w Warszawie dr Tomasz Łabuszewski oraz burmistrz dzielnicy Bielany Grzegorz Pietruczuk.
Na zakończenie delegacje złożyły kwiaty i wieńce, oddając hołd bohaterowi, który całe swoje życie poświęcił walce o niepodległość Polski – od wojny polsko-bolszewickiej, przez kampanię 1939 r. i Powstanie Warszawskie, po działalność w Narodowym Zjednoczeniu Wojskowym.
Tablica została sfinansowana ze środków Oddziałowego Biura Upamiętniania Walk i Męczeństwa IPN w Warszawie.
Bronisław Banasik ur. 2 sierpnia 1894 r. w Będzinie ps. „Zrąb”, „Stefan”, uczestnik wojny polsko-bolszewickiej, obrońca ojczyzny w wojnie obronnej 1939 r. W czasie okupacji pod ps. „Stefan” podjąl działalność konspiracyjną w Narodowej Organizacji Wojskowej w Warszawie. W NOW pełnił funkcję m.in. szefa wydziału organizacyjnego. W Powstaniu Warszawskim wziął udział jako komendant sztabu obwodu AK Mokotów i kwatermistrz pułku „Baszta”. Po wojnie włączył się w działalność Narodowego Zjednoczenia Wojskowego, której to organizacji w lutym 1946 r., został komendantem Głównym. W styczniu 1948 r. został aresztowany przez Urząd Bezpieczeństwa.
Po brutalnym śledztwie w listopadzie tego samego roku skazany wyrokiem Wojskowego Sądu Rejonowego na karę śmierci, którą złagodzono na karę dożywocia a następnie na 15 lat więzienia. Po zwolnieniu z więzienia w czerwcu 1956 r. osiadł w Przemkowie na Dolnym śląsku. Po opuszczeniu więzienia był inwigilowany przez Służbę Bezpieczeństwa. W 1972 roku otrzymał zgodę na powrót do Warszawy, gdzie zmarł 19 marca 1979 r.