Siódma edycja wykładów „Z kamerą po PRL-u” w nowej odsłonie, przedstawiających wybitnych polskich reżyserów filmowych i ich osiągnięcia artystyczne na tle ówczesnej rzeczywistości politycznej, społecznej i kulturowej. Próbujemy opowiedzieć o bardzo różnych zjawiskach charakterystycznych dla powojennego kina polskiego; zarówno tych, które wprost wynikały z polityki kulturalnej tamtego okresu, jak i tych niezależnych artystycznie. Oprócz arcydzieł polskiego kina przedstawiamy także fragmenty filmów o jednoznacznie propagandowym zabarwieniu. Seminarium adresowane jest do nauczycieli historii, języka polskiego, wiedzy o społeczeństwie, studentów kierunków humanistycznych oraz uczniów wybierających tematy związane z filmem i historią najnowszą do ustnej prezentacji maturalnej z języka polskiego. Proponujemy sześć spotkań w cyklu miesięcznym
Udział w seminarium – jako forma doskonalenia zawodowego – jest potwierdzony pisemne.
20 kwietnia 2013 (poniedziałek) w godz. 16.30–18.00 w Centrum Edukacyjnym IPN Przystanek Historia im. Janusza Kurtyki przy ul. Marszałkowskiej 21/25 odbyło się spotkanie zatytułowane Kino według Agnieszki Holland.
Agnieszka Holland jest dzisiaj jedną z najbardziej wyrazistych postaci światowego kina. Aktorzy prowincjonalni, Gorączka i Kobieta samotna wpisały się w historię polskiej kinematografii, a takie filmy, jak: Europa, Europa, Tajemniczy ogród czy wreszcie W ciemności zyskały międzynarodowe uznanie. Współtworzyła kino moralnego niepokoju, od tego czasu trudno jednak zaklasyfikować ją do jakiegokolwiek nurtu.
Robi filmy perfekcyjne realizacyjnie, znakomicie opowiedziane, nierzadko nawiązujące do kina gatunków. Za każdym razem nasyca je autorskim pierwiastkiem. Jej twórczość jest niezwykle zróżnicowana, zarówno tematycznie, jak i formalnie, można jednak dostrzec powtarzające się motywy. Bohaterem często jest człowiek rzucający wyzwanie zastanemu porządkowi rzeczy, czy to w perspektywie politycznej, czy to w sztuce. W jej filmach osadzonych w konkretnej rzeczywistości, zarówno należącej do przeszłości, jak i współczesnej, można zauważyć punkty styczne między realizmem i duchowością. Chętnie wykorzystuje kostium historyczny, zastanawiając się nad sensem minionych wydarzeń i epok, ale też szukając w nich pytań uniwersalnych, choćby o możliwości działania jednostki. Przygląda się konwencjom, mitom, archetypom kulturowym, stawiając je w innym niż zazwyczaj świetle. W jej twórczości można znaleźć opowieści o rodzinie, relacjach polsko-żydowskich, a przede wszystkim o poszukiwaniu tożsamości.
Pokazane zostały fragmenty następujących filmów: Aktorzy prowincjonalni (1978), Gorączka (1980), Kobieta samotna (1981), Europa, Europa (1990), Całkowite zaćmienie (1995), Trzeci cud (1999), Kopia mistrza (2005), W ciemności (2011), Gorejący krzew (2013).
Wykład wygłosił prof. dr hab. Piotr Zwierzchowski, historyk filmu, autor m.in.: Zapomniani bohaterowie. O bohaterach filmowych polskiego socrealizmu, Warszawa 2000; Pęknięty monolit. Konteksty polskiego kina socrealistycznego, Bydgoszcz 2005; Piękny sen pedagoga. Literackie i filmowe portrety świata edukacji, Kraków 2005; Kino polskie po roku 1989, Bydgoszcz 2007.
Koordynator projektu:
Sławomir Stępień, tel. (22) 860-70-50, slawomir.stepien@ipn.gov.pl